| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Mieczysław Zygmunt Babiński |
| Data urodzenia | 8 września 1891 |
| Miejsce urodzenia | Włocławek |
| Data zgonu | 17 stycznia 1961 |
| Miejsce zgonu | Zabrze |
| Zawód | Urzędnik państwowy i konsularny, działacz społeczny |
| Służba i stanowiska | |
| MSZ i konsulaty | MSZ (1918–1919, 1921–1922, 1923–1926), konsulat Kurytyba (1919–1921), konsul w Kijowie (1926–1930) i Dyneburgu (1930–1935), radca Departamentu Konsularnego (od 1935), radca Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku (1938) |
| Polski Czerwony Krzyż | Działalność we Francji (1941–1946), m.in. opiekun schronisk w Hyeres, kierownik Działu Opieki T.O.P.F., sekretarz generalny Biura Centralnego PCK w Paryżu (1945–1946) |
| Odznaczenia | |
| Wyróżnienia | Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1932), Złoty Krzyż Zasługi (1938), Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii, Brązowy i Srebrny Medal za Długoletnią Służbę |
Mieczysław Babiński działał w polskiej służbie zagranicznej oraz w organizacjach opiekuńczych wobec emigrantów i internowanych Polaków. Jego praca obejmowała służbę konsularną przed II wojną światową oraz pomoc humanitarną we Francji w czasie i po wojnie.
Życiorys i służba konsularna
Babiński wstąpił do polskiej służby zagranicznej po odzyskaniu niepodległości. W latach 1918–1926 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i w konsulacie w Kurytybie. Następnie pełnił funkcję konsula i kierownika konsulatu w Kijowie w latach 1926–1930, a potem w Dyneburgu w latach 1930–1935.
Od 1935 roku był radcą Departamentu Konsularnego w MSZ, a w 1938 roku został radcą Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku. Przed wybuchem wojny zajmował się sprawami konsularnymi i organizacyjnymi reprezentacji Polski za granicą.
Działalność w Polskim Czerwonym Krzyżu we Francji
Podczas pobytu we Francji Babiński pracował w strukturach Polskiego Czerwonego Krzyża, które w latach 1941–1944 działały pod nazwą Towarzystwo Opieki Nad Polakami we Francji. W pierwszym okresie pełnił funkcję opiekuna społecznego i męża zaufania w zespole schronisk w Hyeres.
W kolejnych latach był samodzielnym referentem i kierownikiem Działu Opieki T.O.P.F. W 1944 roku kierował sekretariatem Komitetu Doradców ds. opieki nad Polakami przy francuskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1945–1946 pełnił funkcję sekretarza generalnego Biura Centralnego PCK w Paryżu.
Życie prywatne i strata rodzinna
Mieczysław Babiński był synem Antoniego i Heleny z Kaczorowskich. Zawarł związek małżeński z Heleną Otylią ze Steuiników 24 grudnia 1921 roku w kościele ewangelickim przy ul. Królewskiej w Warszawie. Z małżeństwa urodziła się córka Ewa, która przyszła na świat 17 listopada 1922 roku w Warszawie.
Żona i córka trafiły do obozu Auschwitz transportem z Warszawy 5 sierpnia 1943. Helena Babińska miała numer obozowy 53848 i zmarła 13 listopada 1943. Ewa Babińska miała numer 53847 i zmarła 26 grudnia 1943. Ostatnim znanym miejscem zamieszkania rodziny był adres w Warszawie: ul. Zygmunta Krasińskiego 8/11. Po wojnie Mieczysław Babiński powrócił do Polski i mieszkał w Zabrzu.
Odznaczenia i późniejsza praca
Babiński otrzymał między innymi Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski przyznany 9 listopada 1932 oraz Złoty Krzyż Zasługi nadany 10 listopada 1938. Wśród pozostałych wyróżnień są Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii oraz medale za długoletnią służbę.
Po powrocie do kraju pracował w Fabryce Lin i Drutu w Zabrzu. Z tej placówki jest znane jego zatrudnienie do 1958 roku.
