| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Szulammit Alloni |
| Urodzenie | 29 listopada 1928, Włocławek |
| Zgon | 24 stycznia 2014, Kefar Szemarjahu |
| Zawód i role | |
| Zawód | polityk, działaczka praw człowieka, dziennikarka, nauczycielka |
| Funkcje | deputowana do Knesetu (1965–1969, 1973–1996); minister w rządach Rabina i Peresa |
| Partie | |
| Partie | Mapai, Ratz, Merec |
| Wykształcenie | |
| Studia | Wydział prawa, Uniwersytet Hebrajski (ukończone 1953) |
| Rodzina | |
| Małżeństwo | Re’uwen Alloni (od 1952) |
| Dzieci | trzech synów |
| Nagrody | |
| Wyróżnienia | Nagroda Brunona Kreiskiego (1984), Nagroda Emila Grünzweiga (1998), Nagroda Izraela (2000) |
Szulammit Alloni urodziła się w Polsce, ale dzieciństwo spędziła w Tel Awiwie w czasie brytyjskiego mandatu. W dorosłym życiu pracowała jako dziennikarka i nauczycielka, a przez wiele lat działała w parlamencie i na rzecz ochrony praw obywatelskich w Izraelu.
Życiorys i wczesne lata
Urodziła się 29 listopada 1928 we Włocławku. Jej rodzice, Dawid i Judyta Adler, byli imigrantami z Polski; ojciec pracował jako stolarz, matka jako krawcowa. Dzieciństwo spędziła w Tel Awiwie, potem chodziła do szkoły w Ra’anannie i do szkoły rolniczej w Ben Szemen.
W młodości należała do żydowskiej organizacji młodzieżowej Ha-Szomer Ha-Cair. Podczas walk o niepodległość służyła w Palmachu, a później w armii izraelskiej; brała udział w bitwie o Stare Miasto w Jerozolimie i została wzięta do niewoli przez wojska jordańskie. W 1953 ukończyła studia na wydziale prawa Uniwersytetu Hebrajskiego.
Działalność polityczna i publiczna
W 1959 wstąpiła do Mapai. W wyborach 1965 po raz pierwszy uzyskała mandat poselski z listy Koalicji Pracy. Była deputowaną do Knesetu w kadencjach: 6., 8., 9., 10., 11., 12. i 13., czyli w latach 1965–1969 i 1973–1996.
W latach 1957–1965 produkowała programy radiowe dotyczące prawa i procedur prawnych. Jeden z tych programów doprowadził do utworzenia Biura rzecznika praw obywatelskich. W 1966 założyła Israel Consumer Council i przez cztery lata kierowała tą organizacją ochrony praw konsumentów.
W 1973 współtworzyła partię Ratz (Ruch dla Praw Obywatelskich i Pokoju), opowiadającą się za reformą prawa wyborczego, rozdziałem religii od państwa oraz za wzmocnieniem praw człowieka w Ustawie Zasadniczej. Pełniła funkcję przewodniczącej Ratzu i reprezentowała ją w Knesecie od 1976 do 1996 roku.
Funkcje rządowe i stanowiska
Od czerwca do listopada 1974 była ministrem bez teki w rządzie Icchaka Rabina; podała się do dymisji po przystąpieniu Mafdal do koalicji rządowej. W 1992, po połączeniu Ratz z Mapam i Szinui w ugrupowanie Merec, pełniła w rządach Icchaka Rabina i Szimona Peresa funkcje ministra edukacji oraz ministra bez teki i ministra komunikacji, nauki i technologii w latach 1992–1996.
W trakcie kariery politycznej otwarcie wspierała pokojowe współistnienie Arabów i Żydów. Opowiadała się za rozwiązaniami opartymi na tolerancji i porozumieniu; krytykowała politykę Izraela wobec Palestyńczyków. Po wyborze Josiego Sarida na przewodniczącego Merecu w 1996 wycofała się z aktywnej działalności partyjnej.
Praca akademicka, publikacje i nagrody
Po zakończeniu kariery parlamentarnej wykładała prawa człowieka i wpływ polityki na tworzenie prawa na Uniwersytecie Telawiwskim oraz na Uniwersytecie Ben Guriona. Autorka kilku książek poświęconych obywatelstwu, prawom dziecka, pozycji kobiet i kwestii religii w państwie.
Do najważniejszych publikacji należą "Ezrach u-medinato" (podręcznik obywatelstwa, pierwsze wydanie 1958), "Zechujjot ha-jeled be-Jisra’el" (1964), "Ha-Hesder – mi-medinat chok li-medinat halacha" (1970), "Naszim ki-wene adam" (1976), autobiograficzna "Lo jechola acheret" (1997) oraz "Demokratja ba-azikkim" (2008). Otrzymała m.in. Nagrodę Brunona Kreiskiego w 1984, Nagrodę Praw Człowieka im. Emila Grünzweiga w 1998 oraz Nagrodę Izraela w 2000.
Zmarła 24 stycznia 2014 w domu rodzinnym w Kefar Szemarjahu w wieku 85 lat.
