| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Tadeusz Dominik |
| Urodzenie | 7 listopada 1909, Włocławek |
| Zgon | 7 listopada 1980, Szczecin |
| Zawód | Profesor nauk przyrodniczych, fitopatolog, mykolog |
| Wykształcenie | |
| Studia | Biologia (1928–1932), Leśnictwo (1937–1939) — Uniwersytet Poznański |
| Tytuł naukowy | Doktor botaniki (1936), profesor zwyczajny (1961) |
| Stanowiska | |
| Po wojnie | Katedra Botaniki Uniwersytetu Poznańskiego (1947–1949) |
| Kierownik | Katedra Fitopatologii i Mykologii, Uniwersytet Wrocławski (od 1949) |
| Zakład | Kierownik Zakładu Mikrobiologii Leśnej w Kuźni Nieborowskiej (1954) |
| Szczecin | Katedra Ochrony Roślin, Wyższa Szkoła Rolnicza (od 1957) |
| Dorobek | |
| Publikacje | Około 200 prac naukowych; podręczniki z zakresu patologii roślin i mykologii |
| Odznaczenia | |
| Wybrane | Medale 10-lecia i 30-lecia PRL, Złota Odznaka „Gryf Pomorski”, Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, tytuł „Zasłużony Nauczyciel PRL” (1979) |
Tadeusz Dominik był polskim naukowcem specjalizującym się w badaniach nad mykoryzą, grzybami glebowymi i patologią roślin. Pracował jako wykładowca i kierownik jednostek akademickich we Wrocławiu i w Szczecinie oraz opublikował liczne prace i podręczniki dydaktyczne.
Jak wyglądało wykształcenie i wczesna kariera?
W latach 1928–1932 studiował biologię na Uniwersytecie Poznańskim. Później kontynuował naukę na tym samym uniwersytecie na kierunku leśnictwo w latach 1937–1939. W 1936 obronił doktorat z botaniki na podstawie rozprawy dotyczącej mykorhizy obcych drzew iglastych aklimatyzowanych w Polsce pod kierunkiem prof. Adama Wodziczki.
Gdzie pracował i czym się zajmował w okresie powojennym?
Po II wojnie światowej wrócił do pracy akademickiej i był związany z Katedrą Botaniki Uniwersytetu Poznańskiego w latach 1947–1949. W 1949 objął kierownictwo Katedry Fitopatologii i Mykologii na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1954 kierował Zakładem Mikrobiologii Leśnej w Instytucie Leśnictwa w Kuźni Nieborowskiej, a w 1957 stanowisko to przeniesiono do Szczecina i przekształcono w Katedrę Ochrony Roślin na tamtejszej Wyższej Szkole Rolniczej.
Jak wyglądał dorobek naukowy i habilitacja?
W 1951 habilitował się na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu na podstawie rozprawy o mykotrofizmie dzikich grusz w Polsce z uwzględnieniem warunków bioekologicznych. Habilitacja nie została zatwierdzona przez Centralną Komisję z przyczyn politycznych. W kolejnych latach uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego w 1955, a profesora zwyczajnego w 1961.
Jakie publikacje i podręczniki napisał?
Opublikował około 200 prac naukowych, skupionych głównie na mykoryzie, grzybach glebowych oraz fitopatologii. Był autorem kilku podręczników dydaktycznych, w tym tytułów: "Patologia roślin" (Wrocław 1949), "Podstawy mykologii" (PWN, Wrocław 1951) oraz "Huby" (Warszawa 1958). Kilka wydań miał także jego podręcznik "Patologia ogólna roślin" przygotowany dla uczelni rolniczych.
Jak upamiętniono Tadeusza Dominika?
Jego imieniem nazwano rezerwat przyrody Bukowe Zdroje w Puszczy Bukowej. Wmurowano tablicę pamiątkową w gmachu przy ulicy Juliusza Słowackiego 17, gdzie pracował. Jedna z sal wykładowych tej uczelni nosi jego imię.
Zmarł 7 listopada 1980 w Szczecinie i został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie, kwatera 18A/2/1.
