| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 30 stycznia 1869, Włocławek |
| Zgon | 16 czerwca 1939, Włocławek |
| Zawód | przemysłowiec |
| Znany z | założyciel fabryki manometrów (dzisiejsza Wika Polska) |
| Kariera | |
| Początki | Fabryka Instrumentów i Aparatów Pomiarowych H. Neumana |
| Własny zakład | Fabryka Manometrów i Termometrów, ul. Stodólna 46 (od 1916) |
| Rodzina i pochówek | |
| Żona | Domicela Stanisława Kaszubska (1872–1941) |
| Dzieci | Leopold Jan (1895–1942), Zenon Mikołaj (1897–1920) |
| Miejsce pochówku | Cmentarz komunalny we Włocławku, kwatera 35/1/4 |
Ignacy Ciechurski rozpoczął pracę we Włocławku jako uczeń i później majster w Fabryce Instrumentów i Aparatów Pomiarowych Henryka Neumana. W czasie I wojny światowej otworzył własny warsztat, który w kolejnych latach rozwinął w zakład produkcji przyrządów pomiarowych.
Życiorys i początki w zawodzie
Urodził się w rodzinie Mikołaja Ciechurskiego i Marianny Jeszke. Po ukończeniu szkoły powszechnej zatrudnił się w fabryce Neumana, jedynej tego typu w Królestwie, gdzie przeszedł drogę od praktykanta do majstra. W 1889 roku zakład Neumana został przeniesiony na ulicę Kaliską 1 (dzisiejsza Polskiej Organizacji Wojskowej 1), gdzie Ciechurski zdobywał doświadczenie przy produkcji i naprawach przyrządów pomiarowych.
Jak rozwinęła się jego fabryka?
W 1916 roku, wobec zamknięcia zakładu Neumana podczas okupacji niemieckiej, Ciechurski wraz z żoną Domicelą otworzył we własnym domu przy ul. Stodólnej 46 warsztat o powierzchni 130 m². Początkowo zakład naprawiał sprzęt i wytwarzał manometry na niewielką skalę. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku stopniowo wprowadzał nowe maszyny elektryczne sprowadzone z Niemiec, co pozwoliło rozszerzyć produkcję o wakuometry, termometry i pirometry.
W 1919 roku fabryka zatrudniała sześć osób i dysponowała trzema obrabiarkami o napędzie nożnym, tokarką i kowadłem. Produkcja rosła — w 1924 roku zakład wyprodukował 420 przyrządów, a w 1927 roku już 650. Z czasem firma Ciechurskiego wyparła z rynku zakład Neumana, który korzystał ze starszych maszyn.
Wyróżnienia, członkostwa i zakończenie działalności przed wojną
Fabryka Ciechurskiego otrzymała szereg wyróżnień branżowych. Zakład zdobył medal na Kujawskiej Wystawie Rolniczo-Przemysłowej we Włocławku (1923) i na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu (1929). W 1935 roku przyznano mu srebrny medal na Wystawie Przemysłowo-Rzemieślniczej w Gdyni, a w 1936 roku złoty medal na Wystawie Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego w Warszawie. Wojewodowie śląski, pomorski i poznański nadali jego fabryce wyłączność handlową w swoich województwach. Ciechurski był członkiem Izby Przemysłowej.
Ignacy Ciechurski zmarł 16 czerwca 1939 roku w szpitalu żydowskim przy ul. Stodólnej 70 we Włocławku w wyniku powikłań pooperacyjnych po usunięciu wyrostka robaczkowego. Po jego śmierci kierownictwo fabryki przejął syn Leopold. Po kampanii wrześniowej Niemcy przejęli zakład, a rodzinę usunięto z terenu fabryki; w grudniu 1939 roku zakład oddano pod zarząd komisaryczny inż. Waldemara Masinga.
Życie prywatne i losy rodziny po wojnie
Był żonaty z Domicelą Stanisławą Kaszubską, z którą miał dwoje synów: Leopolda Jana i Zenona Mikołaja. Zenon zaginął podczas wojny polsko-bolszewickiej, a Leopold prowadził fabrykę przez kilka miesięcy po śmierci ojca. Po wojnie córki Leopolda — Jadwiga, Stefania i Maria — zostały zmuszone w ramach nacjonalizacji do odsprzedaży zakładu państwu.
Wspomnienia wnuczki Stefanii Spychalskiej przedstawiają Ignacego Ciechurskiego jako osobę surową i wymagającą, ale skromną. Dochody fabryki przeznaczał na jej rozwój, a każde nowe urządzenie lub zdobyty medal świętowano razem z załogą.
