| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 1 stycznia 1929, Włocławek |
| Zgon | 25 maja 2023, Gdynia |
| Zawód | inżynier; dyrektor budowy |
| Najważniejsze realizacje | Port Północny w Gdańsku |
| Wykształcenie | magister inżynier, Instytut Inżynierów Transportu Wodnego (Leningrad) |
| Stan cywilny | żona Alicja Stefania (ślub 1958) |
| Dzieci | Wojciech (ur. 1960), Maciej (ur. 1966) |
| Odznaczenia | Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Nagroda Państwowa I stopnia (zespołowa) |
Aleksander Białecki był inżynierem specjalizującym się w urządzeniach portowych i od lat 70. pełnił kluczową rolę przy budowie Portu Północnego w Gdańsku.
Życiorys rodzinny i korzenie
Urodził się 1 stycznia 1929 roku we Włocławku. Pochodził z rodziny o silnych tradycjach patriotycznych; jego ojciec Edmund brał udział w służbie wojskowej po odzyskaniu niepodległości, a inni członkowie rodu angażowali się w lokalne straże pożarne i działania społeczne. W dorosłym życiu Białecki opracował genealogiczne materiały dotyczące rodziny i w 2013 roku opublikował Przyczynek do historii Włocławskiej Ochotniczej Straży Pożarnej na podstawie pamiątek rodzinnych i własnych badań.
Wojna, kształcenie i pierwsze doświadczenia
W czasie II wojny światowej został skierowany do pracy przymusowej w niemieckim przedsiębiorstwie budowlanym Paula Kruegera, a następnie wywieziony do Norymbergi, gdzie pracował przy odbudowie zniszczonych budynków. Po powrocie do kraju kontynuował naukę. W latach 1945–1950 ukończył Gimnazjum Mechaniczne we Włocławku i uzyskał tytuł technika mechanika, a później studiował w Instytucie Inżynierów Transportu Wodnego w Leningradzie, zdobywając stopień magistra inżyniera na Wydziale Urządzeń Portowych i Mechanizacji Portów.
Kariera zawodowa i prace przy portach
W latach 1955–1968 pracował w Zarządzie Portu Gdynia; zajmował stanowiska związane z eksploatacją urządzeń przeładunkowych, a od 1963 roku pełnił funkcję głównego mechanika portu. W tym okresie nadzorował m.in. wydłużenie mola francuskiego i holenderskiego oraz kierował budową Pomnika Ludziom Morza przy Dworcu Morskim w Gdyni, zrealizowanego w 1965 roku.
W 1968 roku objął stanowisko Naczelnika Inwestycji w Zjednoczeniu Portów Morskich. Kierował pracami przygotowawczymi i budowlanymi pierwszej bazy węglowej w Świnoujściu oraz badaniami lokalizacyjnymi nowego głębokowodnego portu w Gdańsku. 1 maja 1970 roku został dyrektorem technicznym i inwestycyjnym Portu Gdańsk, a latem tego samego roku objął funkcję dyrektora ds. budowy Portu Północnego. Odpowiadał za infrastrukturę portu oraz budowę baz przeładunku węgla i paliw płynnych, które ukończono w 1975 roku. Inwestycję związaną z przeładunkiem rud żelaza przerwano w 1981 roku, gdy prace były wykonane w połowie.
Stanowiska późniejsze, dokumentacja i działalność po przejściu na emeryturę
15 kwietnia 1987 roku objął funkcję Dyrektora Technicznego oraz I Zastępcy Dyrektora Naczelnego Portu w Gdańsku. W 1989 roku przeszedł na wcześniejszą emeryturę na własną prośbę; do wyboru następcy pełnił obowiązki dyrektora. Po odejściu z etatu pracował jako nieetatowy rzeczoznawca urządzeń przeładunkowych przy dostawach maszyn z ramienia Przedsiębiorstwa Rzeczoznawstwa i Kontroli Towarów w Obrocie Międzynarodowym "Polcargo". Dokumentował przebieg budowy Portu Północnego licznymi fotografiami i przekazał tę dokumentację Muzeum Gdańska.
Publikacje i odznaczenia
Był autorem kilku artykułów opisujących przebieg budowy Portu Północnego. W 1980 roku został członkiem Rady Programowej czasopisma Inżynieria Morska i Geotechnika. W 2011 roku opublikował opracowanie Port Północny w Gdańsku – Historia powstania i teraźniejszość lata 1968‑2010, wykorzystując bogatą dokumentację fotograficzną. Otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz zespołową Nagrodę Państwową I stopnia za prace związane z projektem i budową Portu Północnego.
Życie prywatne i śmierć
16 października 1958 roku w Gdyni poślubił Alicję Stefanię Dorszyńską, inżyniera chemika. Miał dwóch synów: Wojciecha (ur. 1960), inżyniera i właściciela firmy 4E-energy, oraz Macieja (ur. 1966), architekta. Wnuczka Małgorzata Białecka (ur. 1988) reprezentowała Polskę w windsurfingu i pracowała jako inżynier w firmie 4E-energy. Ostatnie lata spędził w Gdyni; zmarł 25 maja 2023 roku. Pogrzeb odbył się 31 maja 2023 na Cmentarzu Witomińskim, gdzie został pochowany obok żony Alicji Stefanii.
